فایل ورد مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر

لینک دانلود

 فایل ورد مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر دارای 12 صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل ورد مي باشد و در فايل اصلي فایل ورد مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد


بخشی از متن فایل ورد مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر :




نام کنفرانس، همایش یا نشریه : مجله علوم پايه پزشکي ايران

تعداد صفحات :12

هدف: مكانیسم های دقیق اعتیاد و وابستگی دارویی مشخص نیست اما نوروترانسمیترهای متعددی می توانند در آن دخیل باشند. مدتهاست كه ورزش به دلیل توانایی درمعالجه و حتی پیشگیری از بسیاری مشكلات و بیماری ها مورد توجه قرار گرفته است. نشان داده شده است كه ورزش می تواند فعالیت نوروترانسمیترهای متعدد را در مغز تغییر دهد. دیده شده است كه ورزش حداقل بعضی از مسیرهایی را كه به وسیله مرفین و سایر اپیات ها فعال می شوند فعال می كند و با آزاد كردن میانجی های متعدد می تواند روی سیستم reward اثر داشته باشد. در این تحقیق اثرات ورزش (دویدن اجباری بر روی تردمیل) كوتاه مدت و میان مدت بر میل به مصرف مرفین در موش های صحرایی نر مورد بررسی قرارگرفت.مواد و روش كار: در این مطالعه از موش صحرایی نر نژاد ویستار استفاده شد. ابتدا موش ها آموزش داده شدند تا با فشار دادن پدال دستگاه خود تزریقی، غذا دریافت كنند. سپس ورید ژوگرلر كانوله شده و حیوانات به 4 گروه سالین، مرفین، ورزش 1 (11 روز ورزش) و ورزش 2 (30 روز ورزش) تقسیم شدند. پس از بهبودی حیوانات 11 روز و روزانه 2 ساعت داخل دستگاه خود تزریقی قرار داده شدند كه 6 روز اول با محدودیت و 5 روز آخر بدون محدودیت غذا بود. حیوانات با فشار دادن پدال 0.1 میلی لیتر مرفین همراه با بسته های كوچك غذا در 6 روز اول و 0.1 میلی لیتر مرفین در 5 روز آخر (بدون دریافت غذا) دریافت می كردند (در گروه سالین حیوان به جای مرفین، سالین دریافت می كرد). حیوانات با فشردن پدال غیر فعال نه مرفین و نه غذا دریافت می كردند. درگروه ورزش 1، حیوانات روزانه 90 دقیقه روی تردمیل دویدند و بعد از 30 دقیقه استراحت داخل دستگاه خود تزریقی قرار گرفتند. گروه ورزش 2 قبل از جراحی، 30 روز ورزش داده شدند و بقیه مراحل مثل ورزش 1 بود. در پایان تعداد پدال های فعال و غیرفعال كه به وسیله رایانه ثبت شده بود، در هر گروه و تعداد پدال فعال بین گروه های مختلف مقایسه شد.نتایج: درگروه سالین در 8 روز اول تعداد فشرده شده پدال فعال از غیرفعال به طور معنی داری بیشتر بود (p<0.05) ولی در 3 روز آخر تفاوت معنی داری بین تعداد فشرده شده پدال فعال و غیرفعال وجود نداشت. در گروه مرفین، در تمام روزها تعداد فشرده شدن پدال فعال به میزان معنی داری از تعداد فشرده شدن پدال غیرفعال (p<0.05) و در 3 روز آخر ازتعداد فشرده شدن پدال فعال به وسیله گروه سالین، بیشتر بود (p<0.05). در گروه ورزش 1 و 2 تعداد فشرده شدن پدال فعال به طور معنی داری ازگروه مرفین كمتر بود (p<0.05).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد كه ورزش توانسته است میل به مرفین را كاهش دهد. با توجه به اینكه ورزش می تواند بسیاری از سیستم های نوروترانسمیتری درگیر در فرایند اعتیاد (مثل سیستم دوپا مینرژیك، سروتونرژیك) را فعال كند و رهایی اندورفین ها را افزایش دهد احتمال می رود كه از این طریق توانسته باشد میل به مرفین را كاهش دهد.
كلید واژه: ورزش، مرفین، خود تزریقی، موش صحرایی

توضیحات بیشتر