فایل ورد كدام روش در بازسازي رباط متقاطع جلويي بهتر است؟ تاندون پاتلار يا همسترينگ

لینک دانلود

 فایل ورد كدام روش در بازسازي رباط متقاطع جلويي بهتر است؟ تاندون پاتلار يا همسترينگ دارای 12 صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد كدام روش در بازسازي رباط متقاطع جلويي بهتر است؟ تاندون پاتلار يا همسترينگ  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل ورد مي باشد و در فايل اصلي فایل ورد كدام روش در بازسازي رباط متقاطع جلويي بهتر است؟ تاندون پاتلار يا همسترينگ،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد


بخشی از متن فایل ورد كدام روش در بازسازي رباط متقاطع جلويي بهتر است؟ تاندون پاتلار يا همسترينگ :




نام کنفرانس، همایش یا نشریه : مجله جراحي استخوان و مفاصل ايران

تعداد صفحات :12

پیش زمینه: با توجه به اهمیت درمان پارگی های لیگمان صلیبی جلویی (ACL) در از بین رفتن علایم ناتوان كننده و جلوگیری از آرتروز پس از ضربه زانو، تاكنون روشهای متعددی در زمینه بازسازی این لیگامان پیشنهاد شده است و در مورد اینكه كدام روش از دیگری بهتر است اتفاق نظر وجود ندارد.مواد و روش ها: این بررسی یك مطالعه آینده نگربود كه به صورت serial بر روی 79 بیمار با پارگی ACL انجام شد. میانگین سن بیماران 28.8 سال و دامنه سنی 17 تا 43 سال بود. 36 بیمار با گرافت همسترینگ (HTG) 4 لایه و اندوباتن و پیچ قابل جذب بیولوژیك و 43 بیمار با گرافت تاندون پاتلار (BPTB) و پیچ قابل جذب بیولوژیك تحت بازسازی قرار گرفتند. بیماران با استفاده از آنترومتر زانو (KT)، نمرات «لی شلم» و «تگنر» مورد بررسی قرار گرفتند. متوسط زمان پیگیری بیماران 12.5 ماه بود. دو گروه از لحاظ آسیب منیسك همراه، آسیب غضروفی، مدت زمان گذشته از آسیب تا عمل و نمرات ذكر شده با یكدیگر همگون بودند.یافته ها: تمام بیماران پس از عمل به طور معنی داری دچار بهبود علایم شده بودند. تمام بیماران قبل از عمل در گروه IKDC D یا IKDC C قرار می گرفتند و هیچ كدام در گروه های A یا IKDC B قرار نداشتند كه نشان دهنده شدت علایم بیماران می باشد. پس از عمل بیش از 50% بیماران در هر دو گروه به IKDC A, B صعود كرده بودند و بین دو گروه تفاوت از لحاظ آماری تفاوت معنی داری وجود داشت. میانگین نمره «لی شلم» قبل از عمل در گروه BPTB برابر 64.4 و در گروه HTG برابر 56.2 بود؛ و پس از عمل در گروه BPTB به 87.5 و در گروه HTG به 91.7 افزایش یافت و بین دو گروه از لحاظ آماری تفاوت معنی داری وجود نداشت. میانگین نمره فعالیت «تگنر» قبل از عمل در گروه BPTB برابر 2 و در گروه HTG برابر 2.7 بود و پس از عمل به ترتیب به 5 و 5.5 افزایش یافت و بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت. گر چه شدت ناراحتی قدام زانو و علایم بیماران گروه BPTB بیشتر بود، اما میزان بروز آن در دو گروه یكسان بود.نتیجه گیری: گر چه این مطالعه كوتاه مدت بود ولی در مجموع به نظر می رسد آنچه اهمیت دارد دقت در جزییات تكنیك عمل جراحی و مهارت در آن می باشد. نوع گرافت به كاربرده شده نیز در نتیجه عمل تاثیری ندارد.
كلید واژه: لیگامان متقاطع جلویی، گرافت استخوانی تاندون پاتلار، گرافت ها

توضیحات بیشتر